حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرستاد عبد اللّه بن عباس را به جانب ابن كوّاء « 1 » و اصحاب او - يعنى ، گروه خوارج ، - [ 118 آ ] و بر او پيراهن نازك و حلّه‌اى برد . و چون نگاه به او كردند ، گفتند : « يابن عباس ! تو بهتر مايى و لباس چنين مىپوشى ؟ » گفت : « اين اوّل مخاصمتى است كه با شما داريم . » و اين آيه را خواند : قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ « 2 » . تا آخر آيه . و خداى عز و جلّ فرموده : خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ « 3 » و ايضا در كتاب كافى مذكور است كه سفيان ثورى به مجلس صادق عليه السّلام آمد و بر آن حضرت جامه‌هاى سفيد بغايت نازك ديد . به حضرت گفت : « اين لباس ، نه لباس شماست . » حضرت فرمود : « گوش كن و فراگير آنچه به تو مىگويم كه از جهت تو بهتر است در دنيا و آخرت . اگر بميرى بر سمت و حقّ ، و نميرى بر بدعت خبر دهم تو را كه حضرت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله زمان تنگى و خشكى بود . و امّا هرگاه دنيا رو كند ، احقّ خلق به آن ابرارند نه فجّار ، و مؤمنانند نه منافقان ، و مسلمانانند نه كافران . » و تتمهء اين حديث بسيار طويل است . جهت اختصار به اين‌قدر اكتفا نمود و همچنين احاديث بر اين سياقت بسيار است و ما در رساله‌اى على حده قدرى معتدّ به از آن نقل نموده‌ايم . وجه دوم آن است كه بر امامان لازم است كه هرگاه متصدّى امر خلافت و سلطنت خلق بوده باشند و به امر امارت و حكومت قيام نمايند ، مأكول و ملبوس ايشان به اندازهء كمترين فقيرى از رعايا باشد ، و ذكر اين معنى در احاديث شريفه هست . نقل است از حضرت امير المؤمنين - صلوات اللّه عليه - فرموده : « به درستى كه خداى عز و جلّ مرا گردانيد امام و پادشاه خلق . پس ، فرض گردانيد بر من تنگ گرفتن در نفس خودم و تنگ گرفتن در مطعم و مشرب و ملبسم ، از بابت ضعيفان خلق تا آنكه اقتدا كند فقير به فقر من ، و طاغى

--> ( 1 ) . ابو عمرو عبد اللّه بن عمرو ، معروف به ابن كوّاء ، از پيشوايان خوارج كه بعد از بازگشت از صفّين در حروراء در نيم فرسخى كوفه اردو زدند و از على ( ع ) كناره گرفتند . ابن كوّاء به مدت هفت ماه پيشوايى خوارج را عهده‌دار بود و در اين مدّت با فرستادگان على ( ع ) مناظره مىكرد . بعد از اين مدّت ، وى به همراه بيست هزار تن از مريدانش از گروه خارجيان جدا شدند و به منازل خود بازگشتند . به نقل بعضى منابع ، وى در روز نبرد نهروان به همراه تعدادى ديگر از گروه خارج شدند و وى با على ( ع ) نجنگيد . ر ك : رحيم‌لو ، يوسف ؛ « ابن كوّاء » در دائرة المعارف بزرگ اسلامى ، ج 4 ، صص 528 تا 530 ؛ ملل و نحل ، ج 1 ، صص 114 تا 117 ؛ ابن اثير ، ج 3 ، صص 165 و 166 . ( 2 ) . اعراف : 32 . ( 3 ) . اعراف : 31 .